آینه

به به. من تا حالا فکر میکردم آدم فقط وقتی حسابی تحت فشار دستشویی قرار داره و خودشو تخلیه میکنه، چشاش باز میشه و دنیا براش یه معنی دیگه داره. ولی خیر. اشتباه محض. بنده که امروز بعد از قریب به سه ماه آبگرمکن خونه ام درست شد و رفتم یه دوش چهار ساعته با خیال راحت و بدون دنگ و فنگ و قابلمه و آب جوش کردن و این حرفا گرفتم، احساس کردم دنیا برام یه رنگ دیگست.

خواستم این موضوع تاریخی رو ثبت کنم. البته این رو هم بگم که همچنان این شرکت پروی هلندی که صاحب خانه ما تشریف دارن، همچنان پایشان را در یک کفش کرده اند که آقا اجاره قبلی هات رو بده. اما زهی خیال باطل. بعد از این همه بدبختی و دردسر کوتاه هم بیام!!! خیر. حالا ببینیم چی میشه. تازه پریروز دوباره براشون نامه زدم. من برم دوباره مثل عقده ای ها یه بار دیگه دوش بگیرم.
آقایون، خانوما… قدر آب گرمتون خونتون رو بدونین…

 

شیوه های دسترسی به پارتیشن های Ntfs در لینوکس

نگارنده: کریستین کیسلینگ(Kristian Kissling)

پارتیشن های Ntfs مدت ها برای کاربران لینوکس کابوس بود. چرا که با اندکی شانس می توانستند دسترسی فقط خواندنی را به داده های ان پارتیشن داشته باشند.برای تبادل فایل بین ویندوز و لینوکس، باید از Fat32 استفاده میشد که آن هم یعنی مشکلات و محدودیت های خاص خودش.
اما با گذشت زمان، این موضوع هم حل شد و امروزه به راحتی خواندن میتوانید در پارتیشن های NTFS بنویسید. اما این که این موضوع چگونه و کمک چه برنامه هایی امکان پذیر شد، موضوع بحث این مقاله است.

کرنل-ماژول
ماژول NTFS-Kernel-Module به شما امکان دسترسی (خواندن) به پارتیشن NTFS را میدهد. از کرنل 2.6.16 امکان کوچک یا بزرگ کردن فایل ها را هم داراست. اما برای امکان نوشتن که بشما اجازه دهد فایل جدیدی اضافه و یا حذف کنید، باید حداقل تا تابستان 2007 صبر کنیم. اما نیازی نیست تا آن زمان صبر کنیم.

Ntfsmount
زمانیکه کرنل-ماژول در Kernelspace فعال میشه، Ntfsmount در Userspace درحال عمل(Fuse)، استفاده میشه. این بخشی از Ntfsprog میباشد: به این ترتیبه که توسط Ntfsresize یک پارتیشن را بزرگ یا کوچک و یا توسط Mkntfs یک پارتیشن ایجاد میکنیم.
Ntfsmount همچنین اجازه ایجاد Hardlink و یا تغییر اندازه فایل ها را میدهد. البته این موصوع همیشه صادق نیست و گاهی نیز به تمیزی انجام نمیشه که در این حالت سیستم ایراد را به موقع شناسایی میکنه، قبل از اینکه به فایل سیستم صدمه بزنه.

Ntfs-3g
یکی از پروژه های مبتنی بر Ntfsmount بوده که از فوریه 2007 نسخه 1.0 آن بصورت پایدار(stable)قابل دسترسی است. از انجاییکه زمان زیادی استفاده کنندگان این برنامه ایراد قابل توجهی را گزارش نکردند، این پروژه بعنوان پایدار معرفی شد. Ntfs-3g هم از Fuse برای ذخیره سازی و مدیریت داده ها ایتغاده میکنه.شما با این برنامه امکان ایجاد داده های جدید، بزرگ ، کوچک یا حذف کردن داده های موجود را دارید.

Captive
Captive نیز امکان نوشتن بروی پارتیشن های Ntfs را بشما میدهد. این ابزار از درایور اصلی ویندوز برای این کار استفاده میکنه.ایراد: این برنامه برای نوشتن موفقیت آمیز داده ها، زمان زیادی نیاز دارد و همچنین یان کراتخفیل[1] از توسعه دهندگان Captive، دیگر فعال نیست.

Ubuntu و Ntfs-3g
اوبونتو Ntsf-Kernel-Modul را به همراه خود داره و از Ntfs بدون امکان نوشتن پشتیبانی میکنه. در نسخه Edgy اوبونتو از این ابزار برای نوشتن روی پارتیشن Ntfs استفاده میشه. برای این کار نیاز به بسته های ntfs-3g,libntfs-3g0 و libfuse2 دارید. برای این کار ابتدا یک پوشه ایجاد می کنیم.

Sudo mkdir /mnt/windows

سپس، پارتیشن مورد نظر را به آن مانت میکنیم.

Sudo mount -t ntfs-3g /dev/hda1 /mnt/windows -o uid=1000,umask=0027

که در این مثال، پارتیشن مورد نظر hda1 بوده. با گزینه t ntfs-3g در واقع به اوبونتو میگویید از چه ماژولی برای مانت استفاده کنه.باقی گزینه ها را میتوانید با o ادامه میدهیم.
توسط گزینه umask می توانید اجازه دسترسی خواندن و نوشتن را تنظیم کنید. 0027 اینجا به این معنی است که کاربرامکان خواندن، نوشتن و اجرای داده های خودش را دارد. کاربرانی که در گروه این کاربر هستند امکان خواندن و اجرا و باقی کاربران هیچ دسترسی به داده ها ندارند.
اگر می خواهید همه کاربران امکان خواندن، نوشتن و اجرا داشته باشند، باید umask را برابر 0000 قراردهید.
تنظیمات بالا پارتیشن NTFS را مانت میکند و به کاربر با UID 1000 امکان خواندن، نوشتن و اجرا را میدهد.
برای اینکه هربار که کامپیوتر را روشن کردید، مجبور نباشید پارتیشن را به صورت دستی مانت کنید، باید خط زیر را به فایل /etc/fstab اضافه کنید.

/dev/hda1 /mnt/windows -t ntfs-3g locale=de_DE.utf8,uid=1000,umask=0027 0 0

 

اوبونتو و Ntfsmount
و اما گزینه آلترناتیو ما استفاده از Ntsfmount هست. برای اینکار باید بسته های ntfsprogs و ntfstools را ابتدا نصب کنید.(در بعضی از نسخه ها همچنین به بسته libfuse2 نیاز دارید).
سپس با فرمان زیر پاربیشن مورد نظر را مانت کنید.

Sudo ntsfmount /dev/hda1 /mnt/windows locale=de_DE.utf8,uid=1000,umask=0027

برای اضافه کردن این گزینه به fstab کافیست خط زیر را اضافه کنید.

/dev/hda1 /mnt/windows ntfsmount-fuse umask=0027,uid=1000,locale=de_DE.utf8 0 0

اما قبل از هر کاری، ابتدا باگ موجود را رفع کنید. با فرمان زیر…

sudo rm /sbin/mount.ntfs-fuse && sudo ln -s /usr/bin/ntfsmount /sbin/mount.ntfs-fuse

این باگ را رفع میکنید.

 

دسترسی در اپن زوزه (Open SuSE)

در زوزه 10.2 هم Ntfs-Kernel-Module قرار داده شده.اما تفاوت آن با اوبونتو. شما میتوانید بنویسید اما نمی توانید داده یا فایل جدیدی اضافه کنید. به قولی: میتوانید داده ها را کوچک یا بزرگ کنید.

اوپن زوزه و Ntfsprogs
در کنار Ntfs-Kernel-Module اپن زوزه همچنین Ntfsmount را با خود به همراه داره.برای استفاده کافیست توسط Yast بسته ntfsprogs-fuse را نصب کنید. حال توسط کاربر ریشه بزنید:

mkdir /mnt/windows

حال باید ماژول را فراخوانی [2] کنید.

Modprobe fuse

سپس با دستور زیر آنرا مانت کنید.

Ntfsmount /dev/hda1 /mnt/windows -o umask=0027,uid=1000

یا با فرمان زیر آنرا به fstab اضافه کنید.

/dev/hda1 /mnt/windows nfts-fuse umask=0027,uid=1000 0 0

همچنین توسط root فرمان modprobe fuse را به فایل زیر اضافه کنید.

/etc/rc.d/boot.localfs

اپن زوزه و Ntfs-3g
و اما آخرین گزینه برای زوزه…. با اضافه کردن آدرس زیر به عنوان Repository به اپن زوزه

Server Name: ftp.gwdg.de
Folder on the Server: pub/linux/misc/suse-jengelh/SUSE-10.2

بسته های fuse و ntfs-3g را نصب کنید. سپس با کاربر ریشه (root) فرمان زیر را اجرا کنید.

mount -t ntfs-3g /dev/hda1 /mnt/windows -o uid=1000,umask=0027

و یا میتوانید آنرا به فایل fstab اضافه کنید.

کلام آخر: Ntfsmount یا Ntfs-3g
و اما در آخر این سوال می ماند که کدام یکی برای استفاده یهتر است. Ntfs-3g یا Ntfsmount.
در آزمایش کوچکی که ما انجام دادیم هر دو شیوه 105 ثانیه برای نیاز داشتند تا یک فایل به بزرگی 2.5 گیگابایت را از اوبونتو با فایل سیستم Ext3 به پارتیشن ویندوز ویستا با فایل سیستم Ntfs کپی کنند. در آخر تفاوت آنچنانی بین این دو وجود نداره و برای کاربری روزانه گزینه مناسبی هستند.

پینوشت ها:

[1]- Jan Kratochvil
[2]- Load

 

INFO:

Ntfsprogs: http://wiki.linux-ntfs.org/doku.php?id=ntfsprogs
NTFS-Kernel-Module: http://wiki.linux-ntfs.org/doku.php?id=driver
NTFS-3g: http://www.ntfs-3g.org
Captive: http://www.jankratochvil.net/project/captive

 

دیروز بعد از نزدیک به یه هفته رفتم حموم. آخه نه اینکه سرماخوردم افتادم گوشه خونه ، نمیتونستم با وجود تکنیک جدیدی که در منزل بنده به لطف شرکت تعمیر کننده وجود داره ، دوش بگییرم. دیروز بعد از یه هفته دیدم دیگه نمیشه، دیگه بین موجودات ریزی که روی سر بنده اتراق کردن، سر گرفتن اقامت و محل زندگی دعواست! منم که بعد از یه هفته دیگه میتونستم بدون پتو راه برم، رفتم سور و سات حموم رو جور کردم.

همه فکر میکنن چون اینور آب تو آلمان، کشور مدرن و صنعتی زندگی میکنیم، پس همه چیزش تکه و مدرنه و دیگه حرف نداره. نه بابا. اینجا زیاد هم از این خبرا نیست. یعنی بنده که ندیدم. البته باید بگم که شرکتی که خونه رو ازش اجاره کردم هلندیه و هر وقت موضوع رو به یه آلمانی میگم، به دلیل علاقه زیادی که این دو ملت به هم دارن ، میگه: پس همونه. هلندیه. همشون همینن!!!
بگذریم. این ماجرای دوش گرفتن بنده به سبک دوره یارقلی خان(دوش گرفتن با دیگ و قابلمه) هم برا خودش کلی مزیت داره. من به همه پیشنهاد میکنم حتما این روش رو تجربه کنن به دلایل زیر.
اولا که با درد و رنج اینجانب موقع سوختن یا یخ کردن آشنا میشن. یه بار آب داخل قابلمه داغه که باعث میشه احساس کنم نیمپز شدم. سری بعد آب داغ و کمتر میکنم، اما جای شما خالی حسابی یخ میکنم. خلاصه اینکه با داغ و سرد کردن ها ، اگه آهن بود، تا حالا شده بود فولاد. اینم شد دومیش.
اما مزیت هاش فقط فیزیکی نیست. بلکه فرهنگی هم هست. مثلا برای اینجانب باعث میشه که فرهنگ غنی زبان فارسی رو با نثار دائمی واژگان ادبی و فرهنگی اصیل (همون دشنام های خانوادگی اسبق)به کارکنان اون شرکت ذلیل مرده تعمیراتی، فراموش نکنم.و فراموش نکنم چه ادبیات گسترده ای در این زمینه داریم که میشه ازش چند تا لغت نامه برای افراد بالای 18 سال نوشت. جالبه که احتمالا تیراژ فروش این کتاب ها هم باید بالا باشه و شاید اصلا نایاب! آخه ما مردمان فرهنگ دوستی هستیم و نسبت به فرهنگمون احساس مسئولیت.
اما مزیت بعدیش برای من: این موضوع باعش شده تا اسم تمامی کارمند های این شرکت هلندی رو یاد بگیرم. چرا؟ چونکه نثار کردن واژگان فرهنگی به یه نفر بعد از چند روز خسته کننده میشه و آدم احساس میکنه، نمیتونه احساس شو کاملا بیان کنه. برای همین با استفاده از تکنولوژی نام تمام 150 نفر کارمند این شرکت رو چاپ کردم، که هر دفعه موقع گرفتن دوش به قید قرعه نام چند نفر رو انتخاب میکنم.
اما این موضوع باعث شد که من متوجه بشم که با وجودی که آدم در یه کشور مدرن زندگی میکنه، اما میتونه با حداقل امکانات روز رو به شب برسونه. اما اسمش اینه که: بابا رفتن اونور آب دارن حال میکنن. آره در اینکه حال میکنیم شکی نیست، اما موضوع اینه: از کدوم ور؟
آخر هم اینو بگم که ماه پیش نمایشگاه سبیت بود که ما مفتخر شدیم دوبار زیارتش کنیم. میخواشتم گزارش کوتاهی در این مورد بنویسم، اما از اونجا که مشغول حال کردن بودیم، فرصتی بدست نیومد. اما تو خود نمایشگاه، از ساعت 18 به بعد جشن و موسیقی و از این خبرا بود. که ما هم، همراه دوتا از دوستان (جناب استاد و دوشیزه)، سرازیر شدیم به بخش مفسدینی که در حال نوشیدن و رقصیدن بودن.(البته بخش کارکنان نمایشگاه بود). ما هم پر رو وایسادیم اونجا و تا ساعت 11 شب! مفتی نوشیدیم. آخر سر فهمیدیم که چرا همه از ما میپرسن، شما از کدوم غرفه میاین؟ آخه همه اونجا کار میکردن. از اونجایی هم که دروغ مالیات نداره، ما هم اون شب خودمون رو رئیس و مدیر هر شرکتی که خواستیم کردیم.

تو کتاب Linux Desktop Hacks ترفندهای جالبی برای لینوکس نوشته شده. از جمله : چطور تعداد صفحه ورود (Login) رو افزایش بدیم؟
نوشته: نیکولاس پترلی / یونو باکون

دراین موضوع شکی نیست که اکثر لینوکس از چند ترمینال مجازی پشتیبانی میکنن. اما چطور میشه که بصورت گرافیکی و همزمان وارد شد؟

در صورتیکه از KDM استفاده میکنید…

ابتدا باید فایل تنظیمات KDM رو پیدا کنید. این فایل با فایل kdmrc همخونه است. یعنی اگر که دنبال این فایل بگردین، محل KDM Configuration Data رو پیدا میکنین.

# locate kdmrc

خروجی فرمان زیر محل فایل رو بشما نشون میده. میرید اونجا و فایل Xserver رو برای ویرایش باز میکنید. در این فایل شما باید این خطوط رو پیدا کنید.

:0 local@tty1 /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp
#:1 local@tty2 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :1
#:2 local@tty3 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :2
#:3 local@tty4 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :3
#:4 local@tty5 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :4

فایل بالا رو بصورت زیر تغییر بدین.

:0 local@tty1 /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp
:1 local@tty2 /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :1
#:2 local@tty3 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :2
#:3 local@tty4 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :3
#:4 local@tty5 reserve /usr/X11R6/bin/X -nolisten tcp :4

دقت داشته باشید که علامت # رو از ابتدای خط بردارید. فایل را ذخیره کنید و از برنامه ادیتور بیاید بیرون.

برای فعال کردن این قابلیت چند راه وجود داره، اما از ائنجا که ممکنه لینوکس کمی گیج بشه و یا کمی شما رو اذیت کنه، بهترین کار، خاموش و روشن کردن مجدد رایانه هستش.

بعد از اینکه سیستم بالا اومد و آماده کار شد، دکمه های Ctrl + Alt +F8 رو بزنید تا به پنجره دوم رفته. درصورتیکه تو این صفحه شما هنوز صفحه Login رو میبینید، موفق شدید. برای برگشت به صغحه ورود اول کافیه Ctrl + Alt +F7 رو بزنید.

نکته: با تغییر فایل Xserver میتونید پنجره های بیشتری رو اضافه کرد.

در صورتیکه از GDM استفاده میکنید…

برای کساییکه از Gnome استفاده میکنن (یا بهتر بگم GDM Display Manager) هم ماجرا به همون شکله. فقط باید فایل gdm.conf رو پیدا کنن.

# locate gdm.conf

سپس به فایل gdm.conf را با یک ویرایگر باز کرده و به دنبال بخش Servers میگردیم.

[servers]
# These are the standard servers. You can add as many you want here
# and they will always be started. Each line must start with a unique
# number and that will be the display number of that server. Usually just
# the 0 server is used
0=Standard
#1=Standard

کافیه علامت # رو برداشته و اگر خواستید به تعداد آن هم بیافزایید.

[servers]
# These are the standard servers. You can add as many you want here
# and they will always be started. Each line must start with a unique
# number and that will be the display number of that server. Usually just
# the 0 server is used
0=Standard
1=Standard

باز هم برای فعال شدن رایانه را ریبوت (خاموش و روشن) کرده و با Ctrl + Alt +F8 و Ctrl + Alt +F7 بین پنجره ها میچرخیم.

اینو لازم میدونم بگم که اینکه یه کاربر خانگی به این موضوع نیازی داره یه نه رو من نمیدونم و برای من کاملا بی استفاده بود. (در عینی که سرعت سیستم رو هم تحت تاثیر قرار میده). اما تجربه یه بار انجام دادنش منو وسوسه کرد.

مدتی بود دنبال مطلبی با این عنوان میگشتم در در شماره 04.2007 مجله linux user مقاله زیر رو دیدم.

نگاهی به فایل سیستم جدید Ext4
نوشته مارکل هیلزینگر

برای بسیاری از کاربران لینوکس، Ext3 گزینه مناسبیه و نیاز هاشون رو برآورده میکنه.اما مشکل: Ext3 با بلاکسایز (Block size) چهار کیلو بایت (که بصورت پیشفرص می باشد) حداکثر از 8 ترابایت پشتیبانی میکند. این موضوع نه تنها مشکل برای RAIDهای حرفه ای هست. اولین هارد دیسک با حجم یک ترابایت برای کاربران خانگی به بازار آمده و حداکثر حجم فایلی که Ext3 میتواند داشته باشد 2 ترابایت میباشد. این موضوع میتونه با ورود فایل های ویدئویی HD خودشو نشون بده.

در مقابل Ext3 جدیدترین نسخه فایل سیستم Ext4 با دو ویژگی جدید و مهم ارایه میشه.

تنها فایل سیستمی که از متادیتا (Metadata) و Journaling Block Device (JBD)1 شصت و چهار بیتی پشتیبانی میکنه. این یعنی فایل سیستم و داده های بزرگ تر.

Extends در فایل سیستم Ext4 بسیار سریع تر از Ext3 می نویسد.

JBD شصت و چهار بیتی یعنی پشتیبانی از فایل سیستمی به بزرگی 1024 Petabyte .

تا پایان راه هنوز مانده
با وجودی که Ext4 از کرنل 2.6.19 بصورت رسمی به لینوکس بپوسته، اما کار روی این فایل سیستم پایان نگرفته. به عنوان مثال تاکاشی ساتو[1] به روی یک آنلاین ریسایزر [2] کار میکنه که Ext4 در حال کار تمامی فراگمنت ها رو کنترل و اصلاح کنه. در نسخه نهایی این فایل سیستم همچنین با ویژگی Undelete ارایه خواهد شد.بعضی ویژگی های جدید ممکنه نیاز به تغییر در ساختار فایل سیتم داشته باشند و این برای پارتیشن هایی که با نسخه کنونی Ext4 کار میکنن میتواند مشکل ساز باشد.
قسمت بدتر قضیه اینجاست که بر خلاف آنچه Ext3 براحتی به فایل سیستم Ext2 قابل بازگشت میباشد، این موضوع زمانی برای Ext4 صادق هست که کاربر از هیچ Extentsیی استفاده نکرده باشد.

تنظیمات کرنل
برای استفاده از فایل سیستم Ext4 در سیستم خودتان، شما نیاز به نسخه بروز کرنل و همچنین برنامه های gcc ،make و glib-devel دارید.
در تست زیر ما از کرنل 2.6.20 استفاده کردیم که شما میتوانید از این آدرس داونلود کنید.
سپس سورس آن رادر /usr/scrکپی کرده و لینک آنرا در /usr/src/linuxبسازید.

cp linux-2.6.20.tar.bz2 /usr/src
cd /usr/src
tar xvfj linux-2.6.20.tar.bz2
ln -s linux-2.6.20 linux

برای اینکه کرنل بداند که کدام المنت ها را به عنوان ماژول و یا اصلا کامپایل نکند، باید در محل سورس کرنل فایل config را قرار دهید. این را میتوانید با اجرای make menuconfig و یا make xconfig انجام دهید.از آنجایی که تنظیم مانوال (دستی) تمامی المنت حتی برای پیشرفته و حرفه ای ها نیز کار ساده ای نیست، پیشنهاد میکنیم که از فایل کانفیگ کرنل کنونی به عنوان پایه استفاده و فقط تغییرات را به آن وارد کنید. برای این کار

cp /boot/config$(uname -r) /usr/src/linux/.config

حال به محل /usr/src/linux رفته و با اجرای فرمان make oldconfig از فایل قدیمی کانفیگ یک نسخه جدید تنظیم کرده. در این هنگام (با توجه به نسخه کرنلی که استفاده میکنید) سوالاتی از شما میکند که پاسخ میدهید. در صورتیکه فقط میخواهید قابلیت Ext4 را به کرنل اضافه کنید تمامی سولات را با دکمه تایید (Enter) رد کنید تا پیشفرض ها انتخاب شوند. سپس فایل کانفیگ را با یک ادیتور (ویرایشگر) باز کرده و به دنبال خط زیر بگردید.

CONFIG_EXT4DEV_FS is not set

آنرا پاک کرده و جایگزین آن خط زیر را بنویسید.

CONFIG_EXT4DEV_FS=m

در صورتیکه نمیخواهید Ext4 را بعنوان ماژول اضافه کنید ، بنویسید

CONFIG_EXT4DEV_FS=y

خط CONFIG_EXT4DEV_FS=m را جایگزین کنید.

و اگر اکنون (پس از تغییرات فایل کانفیگ) فرمان make oldconfig را اجرا کنید فقط سوالات مربوط Ext4 را از شما خواهد پرسید.

بعد از پایان کار کافیست با اجرای فرمان make کرنل را کامپایل کنید که با توجه به توان رایانه شما میتواند تا چند ساعت طول بکشد. سپس نوبت به نصب میرسد.

make module_install
make install

بیشتر سیستم ها بصورت خودکار فایل (inird) و همچنین گزینه بوت لودر را ایجاد میکنند.

کار با Ext4

برای آنکه بتوانید یک پارتیشن Ext4 بسازید شما به نسخه بروز E2fsprogs نیاز دارید که میتوانید از اینجا و یا سایت کرنل دات ارگ داونلود کنید.

نصب برنامه E2fsprogs با اجرای فرامین زیر صورت میگیره…

./configure
make
make install (as root)

به احتمال زیاد برنامه در زمان اجرای make قطع میشود. این از آنجاست که سیستم شما بسته texinfo را ندارد.

کاربران Open SuSE 10.2 میتونن در سایت های زوزه و اپن زوزه کرنل 2.6.20 رو داونلود کنن که برای نصب E2fsprogs آماده است. فقط توجه داشته باشید که کرنل رو با فرمان rpm -Uvh نصب نکنید بلکه با اجرای rpm -ivh .

با اجرای فرمان mke2fs -j Partition میتونید پارتیشن Ext4 خودتون رو بسازید. در صورتیکه میخواهید از ابزارهای GUI استفاده کنید، میتونید یه پارتیشن با فرمت Ext3 بسازید و با فرمان زیر آنرا مانت کنید.

Mount -t ext4dev Partition Mountpiont

در صورتیکه میخواهید extents رااستفاده کنید،گزینه زیر را به فرمان مانت اضافه کنید

-o extents

Benchhmarks

در اولین تست نسخه در حال توسعه Ext4 ما از bonnie++ و slow.c استفاده کردیم.در تست ها Ext4 بصورت کاملا مشهود از سرعت بالاتری نسبت به Ext3 و همچنین ReiserFS برخورداره. فقط در زمان عدم استفاده از extentsهاست که این سرعت در حد Ext3 تنزل پیدا میکنه.

در خواندن و نوشتن بلاک ها بصورت کاملا مشهود از Ext3 سریعتر کار میکنه.

یک تست پر از استرس نشان میده چقدر داده میتونه در یک ثانیه حذف یا ایجاد میشه.

بدون extens سرعت آن در حد Ext3 پایین می آد

پی نوشت ها

[1] Takashi Sato
[2] Online-Resizer